Someday, somehow .

 Υπάρχουν βράδια που δεν ζητούν τίποτα από εσένα. 

Ούτε αποφάσεις, ούτε εξηγήσεις. 

Μόνο να μείνεις εκεί, παρών, μέσα σε έναν ήχο που απλώνεται αργά και γεμίζει το χώρο σαν ανάσα που ξέχασε να εκπνεύσει. 

Στην αρχή όλα μοιάζουν στάσιμα. 

Οι σκέψεις γυρίζουν στα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες αποτυχίες, στις ίδιες επιστροφές που δεν έγιναν ποτέ. 

Κι όμως, όσο προχωράει αυτό το αργό κύμα, κάτι αλλάζει χωρίς να το καταλάβεις. 

Δεν λύνεται τίποτα,  απλώς παύει για λίγο να σε βαραίνει.

Κάπου εκεί αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι δεν χρειάζεται να έχεις όλα τα κομμάτια στη θέση τους. 

Δεν χρειάζεται να έχεις απάντηση για το πώς έφτασες εδώ. 

Αρκεί που ακόμα κινείσαι, ακόμα ακούς, ακόμα δεν έχεις κλείσει μέσα σου το φως.

Και τότε περνάει μια καθαρή, σχεδόν απλή σκέψη: δεν τελείωσε τίποτα , αλλά μέχρι πότε …; 

Δεν έχεις φτάσει κάπου οριστικά. 

Υπάρχει πάντα ένα “κάπου” που δεν το είδες ακόμα και ένα “κάποτε” που δεν έχει έρθει.

Και αυτό το λίγο,  αυτό το μικρό άνοιγμα στο χρόνο,  είναι αρκετό για να συνεχίσεις χωρίς να το ονομάζεις ελπίδα.

* Γραμμένο υπό το ήχο του hope από kerogen

Καλή ακρόαση .

• midnight stories •