“Brothers in arms” και μια βροχή που δεν λέει να σταματήσει…

Έχει περάσει προ πολλού η ώρα που τα χωριά συνηθίζουν να παραδίνονται στη σιωπή. 

Τα σπίτια έχουν κλείσει τα παντζούρια τους, οι δρόμοι έχουν αδειάσει και τα λιγοστά φώτα μοιάζουν να φωτίζουν περισσότερο τη μοναξιά παρά τον δρόμο.

Έξω, η βροχή πέφτει ασταμάτητα. Κάτω από τα φώτα δρόμου, οι σταγόνες μοιάζουν με μικρές ασημένιες γραμμές που διασχίζουν το σκοτάδι. 

Είναι παράξενο. Μερικές φορές χρειάζεται να ερημώσει εντελώς ένας τόπος για να παρατηρήσεις πράγματα που την ημέρα προσπερνάς χωρίς δεύτερη σκέψη.

Το σόλο της κιθάρας γεμίζει το δωμάτιο. Κάποιες μελωδίες μοιάζουν να γνωρίζουν πράγματα για εμάς που δεν καταφέραμε ποτέ να πούμε με λέξεις.

Σκέφτομαι εκείνους που κάποτε ήταν κομμάτι της καθημερινότητάς μας και σήμερα υπάρχουν μόνο σε μια ανάμνηση. Ανθρώπους που δεν χάθηκαν απαραίτητα από τη ζωή μας με θόρυβο. Κάποιους απλώς τους πήρε ο χρόνος, άλλους τους αφήσαμε πίσω χωρίς να καταλάβουμε το πότε.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο παράξενο με τον χρόνο. Δεν μας παίρνει πάντα όσα αγαπάμε. Μερικές φορές τα αφήνει στη θέση τους, αλλάζει όμως τόσο πολύ εμάς, που μια μέρα δεν ξέρουμε πια πώς να επιστρέψουμε κοντά τους.

Η βροχή συνεχίζει να πέφτει. Η κιθάρα σβήνει αργά μέσα στο δωμάτιο. 

Κι έξω, κάτω από το μοναχικό φως της κολόνας, η νύχτα εξακολουθεί να κινείται