Ακούγοντας το “Streets of Philadelphia” του Bruce Springsteen
Κάπου στην πόλη, αυτή την ώρα…
Η ομίχλη έχει σκεπάσει τις τους δρόμους.
Τα φανάρια χρωματίζουν αχνά την άσφαλτο και τα παράθυρα των πολυκατοικιών μοιάζουν με μικρές ιστορίες που δεν θα μάθουμε ποτέ.
Κάποιος γυρίζει σπίτι.
Κάποιος άλλος ίσως μόλις έφυγε.
Κάποιος περιμένει ένα πρόσωπο ή ένα τηλεφώνημα, που πιθανότατα δεν θα έρθει.
Σκέφτομαι πόσες ζωές διασταυρώνονται καθημερινά χωρίς να συναντιούνται πραγματικά.
Πόσοι άνθρωποι μοιράζονται τον ίδιο δρόμο, τον ίδιο ουρανό, την ίδια βροχή, κι όμως κουβαλούν ολόκληρους κόσμους που παραμένουν αθέατοι, άγνωστοι, ξένοι.
Είναι παράξενο πόσο μόνος μπορεί να αισθανθεί κανείς μέσα σε μια πόλη γεμάτη ανθρώπους.
Κι ακόμη πιο παράξενο, πόσο οικεία μπορεί να γίνει αυτή η μοναξιά όταν πάψεις να προσπαθείς να την αποφύγεις.
Ίσως μεγαλώνοντας να μη χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας .
Ίσως απλώς να μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε εκείνους με τους οποίους μπορούμε να μοιραστούμε τη σιωπή μας και αυτό να είναι αρκετό.
Το ραδιόφωνο συνεχίζει να παίζει.
Έξω, η πόλη δεν έχει τίποτα άλλο να κρυψει ή να φανερώσει γι’ απόψε.